Education in The Gambia – One step at a time By Annemarie Broers

A. Broers              

Student VU University Amsterdam          

Education in The Gambia – One step at a time

This month I had the chance to visit The Gambia. This country is one of the smallest, in size and in number, African countries situated in Western Africa. The estimated population is just over 1.7 million (SOWCR, 2009) with 50 percent of the people being children and youth under 18. Although the Gambian state is making progress in the field of education not everybody is going to school yet. In this short piece I would like to discuss the issue of law concerning the right to education and I will defend the point of view that this children’s right is not guaranteed in The Gambia.

Based on the legal framework there should be no problem with guaranteeing this right, since The Gambia is a State Party of the Convention on the Rights of the Child (CRC) which includes the right of the child to education in article 28. Besides that, they are a State Party of the African Charter on the Rights and Welfare of the Child, which contains the right to education as well (article 11) and moreover, they are one of the few countries with a wide-ranging Children’s Act, which has the goal of harmonizing national law with the relevant international conventions and declarations.

The Charter was adopted in July 1990 by the Organisation of African Unity (now the African Union) in July 1990 and entered into force in November 1999.  It was created to complement the CRC. Both conventions include principles of non-discrimination and participation, but the African States felt the need to address some topics specifically to African children, for example harmful practices against the girl child, such as female genital mutilation and the duties and responsibilities of the child towards the family and community.

Based on art. 28 CRC and art. 11 of the African Charter The Gambia should establish free and compulsory primary education and encourage children to go to school. Even though The Gambia has different promising policies to improve the situation, it is not clear that the situation has indeed improved. Since The Gambia has not reported to the CRC since 2001 it is difficult to give percentages concerning the amount of children that are attending school.

One of the most urgent matters at this moment is the short period of compulsory education. Education is only obligatory for children between 7 to 12 years old. The second important concern is the quality of education. Right now The Gambia has the policies but NGOs are doing the work. Numerous international institutions are willing to help The Gambia so my suggestion would be that The Gambia signs the protocols to the CRC and the ICESCR (which will open individual communication procedures) and starts working together with the NGOs. This way The Gambia will be able to take more steps, which they should be taking, in creating an educational environment that complies with the children’s right to education.

To read more about the project I visited you can go to their website: http://www.gambia-hah.nl

(Not) All children have the right to go to school by Janneke de Lange

Just before the new school year, I read a newspaper item on children who completed primary school and were about to start at their new secondary schools.  Significantly, the many changes and concerns that came with this transition period were highlighted. The start at a new school would require the child to adapt to a whole new environment involving new classmates, new friends (hopefully), new teachers, a new route to school, new learning methods and so on. All stressful changes that require anticipation and support from both parents and teachers to make the impact on the child’s education as small as possible.

Instantly, this item reminded me of children living in asylum seeking centers.

This move from one school to the other is something that every child in the Netherlands around the age of 12 must go through. A big step accompanied with changes and worries that a child thankfully, generally speaking, only undergoes once.  Yet, the situation of asylum-seeking children in the Netherlands is different. Research has shown that these children are moved to another asylum-seeking center approximately once every year. Consequently, these children are changing schools every year. Not unusually, at short notice and often during an ongoing school year. Similarly, it takes time before a new school is found so it is often uncertain when and where the child can resume schooling. As you can imagine, these constant and regular disruptions result in learning difficulties and as a consequence educational disadvantages for these children. [1]  

It is undeniable that this situation is at variance with the child’s right to education enshrined in several international (binding) human rights documents. Importantly, Article 2 of the Convention on the Rights of the Child (CRC) requires states to ensure and respect the rights set forth in the Convention to each child in its jurisdiction without discrimination of any kind. The child’s right to education laid down in Article 28 of the CRC thus applies equally to asylum seeking children.  Furthermore, Article 28(2) requires that the developed forms of secondary education are made accessible to every child and, under (e), the State is required to take measures to encourage regular attendance at schools.

Similarly, the prohibition of discrimination of children with regards to the access to education also follows from the judgment of the ECtHR in the case of Anatoliy Ponomaryov and Vitaly Ponomaryov v Bulgaria.[2]  In this case Bulgaria violated Article 14 of the ECHR in conjunction with Article 2 of protocol No 1 to the Convention because two Russian boys where, unlike their Bulgarian classmates, required to pay fees for attending their secondary education.

---

[1] Ontheemd: De verhuizingen van asielzoekerskinderen in Nederland, Werkgroep Kind in azc (januari 2013)

[2] Eur. Court H. R. 21st June 2011, applicationnumber 5335/05 (Anatoliy Ponomaryov and Vitaly Ponomaryov v Bulgaria)

grote broer moet gezin tegen staatsinmenging kunnen beschermen

Is de oudste broer belanghebbende in de kinderbeschermingsprocedures met betrekking tot zijn broertjes en zusjes?

Z, een achttienjarige jongen die van de Hoge Raad niet tegen de uithuisplaatsing van zijn jongere broers en zusjes mocht opkomen, heeft het hier nog altijd moeilijk mee. Doordat het gezin waarin hij en zijn broertjes en zusjes zijn opgegroeid uit elkaar is gehaald moet hij het doen met een moeizaam lopende contactregeling. Mogelijkheden om op te komen tegen verlengingen van de ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing van zijn broers en zussen had hij niet. Nu gezagsontheffing voor de deur staat, moet hij werkloos toe kijken terwijl het gezin definitief kapot wordt gemaakt.

Zeven kinderen worden onder toezicht gesteld en uithuisgeplaatst door de kinderrechter (Rechtbank Den Haag 4 november 2008). Het oudste kind, de toen zestienjarige Z., gaat in hoger beroep tegen alle zeven uithuisplaatsingen. Uithuisplaatsing van zijn broertjes en zusjes vindt hij disproportioneel. Het hof Den Haag vernietigt de machtiging tot uithuisplaatsing van Z. zelf, maar verklaart hem niet-ontvankelijk in zijn beroep tegen de uithuisplaatsing van zijn broers en zussen (Hof Den Haag 10 juni 2009 zaaknr. 200.024.183/01). Tegen deze laatste beslissing gaat Z. door tussenkomst van zijn bijzondere curator in cassatie. Bij de Hoge Raad vangt hij echter bot (HR 21 mei 2010, NJ 2010, 397 m.nt. S.F.M. Wortmann).

Het door de uithuisplaatsingsprocedure beperkte ouderlijk gezag ‘wordt over elk minderjarig kind afzonderlijk uitgeoefend en [moet] ten aanzien van elk kind afzonderlijk worden beoordeeld,’ aldus de Hoge Raad.

Advocaat-General Wesseling-Van Gent meent daarentegen dat de mogelijkheid voor een ‘andere belanghebbende’ om in hoger beroep te gaan, zoals deze is geregeld in art. 806 lid 1 sub a of b van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv) en voor familierechtelijke zaken door art. 798 lid 1 Rv nader wordt beperkt tot ‘degene op wiens rechten of verplichtingen de zaak rechtstreeks betrekking heeft’, voldoende ruimte laat om Z. ontvankelijk te verklaren.

De benadering van de Hoge Raad is in het licht van de artikelen 6 en 8 EVRM te beperkt. Het Europees hof voor de rechten van de mens (EHRM) staat erop dat ouders tijdens kinderbeschermingprocedures voldoende bij de besluitvorming worden betrokken om hun belangen te kunnen beschermen (EHRM 8 juli 1987, serie A vol. 121 (W. t. V.K.) § 82 en EHRM 24 februari 1995, serie A vol. 307A, NJ 1995, 594 (McMichael t. V.K.), § 77. Niet aannemelijk is dat het EHRM een kind slechter zou beschermen dan een volwassene. De uitspraak van de Hoge Raad brengt echter mee dat Z. niet het recht heeft om op te komen tegen ongerechtvaardigde inmenging in het gezin, evenmin als voor gezinshereniging te ijveren: gelet op de niet altijd even vlekkeloze staat van dienst van de kinderbeschermingsinstanties gaat het hier om onmisbare rechten.

De Hoge Raad gaat ervan uit dat het recht om in beroep te gaan er vooral toe dient om houders van ouderlijk gezag of de feitelijke opvoeders tegen ongeoorloofd ingrijpen te beschermen. Dat een kind geen gezag heeft en niet betrokken is bij de feitelijke opvoeding is duidelijk, maar dat het kind daarom geen recht heeft zich te verzetten tegen het uit elkaar halen van het gezin is allesbehalve evident. Het is schrijnend dat Z. het zonder een procesrechtelijk wapen moet doen, juist nu de met het gezag en de feitelijke opvoeding belaste personen – zijn ouders – vanwege hun godsdienstige overtuiging hun rechten niet inzetten.

In de opvatting van de Hoge Raad is gezag een pakketje rechten en verplichtingen dat exclusief geldt tussen de ouders en elk kind afzonderlijk. Hierbij wordt over het hoofd gezien dat de ouders het gezag niet alleen in hun eigen belang uitoefenen, maar mede ten behoeve van hun kinderen. Het gezag heeft immers op grond van art. 1:245, vierde lid BW ‘betrekking op de persoon van de minderjarige, het bewind over zijn vermogen en zijn vertegenwoordiging in burgerlijke handelingen, zowel in als buiten rechte’. De ouders vertegenwoordigen elk kind bij het geldend maken van zijn aanspraak op het gezelschap van zijn broers en zusters.

De schade die Z. door miskenning van zijn mensenrechten heeft opgelopen kan niet meer worden rechtgezet. Zijn zaak leert de volwassenen echter een belangrijke les; ook kinderen kunnen belanghebbende zijn.

Nota onverantwoord ouderschap is maatschappelijk onverantwoord

Reactie van Caroline Forder op de Initiatiefnota Onverantwoord Ouderschap van het kamerlid Van Dijken

Vooropgesteld zij dat het inbrengen van een anti-conceptiemiddel tegen de wil van de betrokkene de lichamsintegriteit schendt en de uitoefening van een van de meest fundamentele van alle grondrechten, te weten de voortplanting, belet.

            Dit voorstel beoogt een niet geringe verschuiving in de manier waarop de samenleving met slechte sociale condities, met zwakte en kwetsbaarheid omgaat. De gevolgen van het onverantwoord ouderschap zouden door de voorgestelde maatregel in hoge mate bij de betrokkenen worden gelegd. Onder de in de nota genoemde voorbeelden zijn mensen met ernstige ziektes,  depressie, drugsverslaving, borderline en zwakbegaafdheid. Het gaat om mensen die dikwijls een zwak netwerk hebben, die zelf een moeilijke jeugd hebben gehad en die hulp en verzorging nodig hebben om in leven te kunnen blijven. Onmiskenbaar is dat het veelal onwenselijk is dat deze kwetsbare mensen ook nog eens de zorg voor kinderen erbij krijgen. Door de voorgestelde maatregel blijft het falen van de maatschappij echter buiten schot. De verzorgings- en hulpverleningsinstanties, het  sociale en familienetwerk, de opleidingsinstellingen kunnen hun handen in onschuld wassen, evenals alle anderen die niet hebben kunnen voorkomen dat betrokkene niet voor zichzelf kan zorgen, onder ongunstige omstandigheden zwanger is geworden en soms haar eigen kinderen in de steek heeft gelaten. Deze verschuiving van maatschappelijke verantwoordelijkheid naar die van een kwetsbare individu levert voor mij een fundamenteel bezwaar op tegen de voorstelde maatregel, alle voorgestelde waarborgen en rechterlijke procedures ten spijt.

Daar komt nog bij dat de maatregel gericht is op de voortplanting door de vrouw. Mannen die in het verleden niet goed voor hun kinderen gezorgd hebben  kunnen zich ongeremd voortplanten. 

Het risico van overgebruik van de maatregel ligt op de loer. Volgens de opstellers zou de maatregel van gedwongen anti-conceptie slechts zelden worden opgelegd, hooguit enkele tientallen malen per jaar (p. 7). Uit de in de nota gegeven beschrijving van het probleem blijkt echter dat de potentiële doelgroep groot is: drugsverslaafde, depressieve moeders, zich prostituerende moeders, moeders met een borderline persoonlijkheidsstoornis, dakloze en zwakbegaafde moeders en ouders die zich op de ingevingen van God verlaten in kwesties als de medische behandeling van hun kind. De voorstellen richten zich op ‘de groep ouders die eerder blijk hebben gegeven op geen enkele wijze in staat te zijn kinderen op te voeden en waarvan verwacht mag worden dat zij daartoe in de (nabije ) toekomst ook niet toe in staat zullen zijn. Het eerder gedwongen verliezen van het ouderlijk gezag of het uit huis zien plaatsen van een kind kan een indicatie opleveren dat een ouder niet in staat is om een kind een opvoeding zonder verwaarlozing of mishandeling te geven.’ Alle ouders die eerder uit het gezag ontheven of ontzet zijn[1] lopen het risico om voor de maatregel in aanmerking te komen. Bij herhaalde ontheffingen of ontzettingen uit het gezag loopt een ouder een grote kans doelwit te worden van de voorgestelde maatregel. Eveneens wanneer een kind onmiddellijk na de geboorte bij de moeder wordt weggehaald. Dat zijn er circa 50 per jaar (p. 7). De opstellers van de nota willen echter niet noodzakelijk wachten op meerdere mislukkingen; een keer is al voldoende. Ondertoezichtstelling van het eerste, ongeboren, kind zou al voldoende kunnen zijn (p. 7). Ook een verstandelijke beperking van een van de ouders zou een indicatie zijn dat de maatregel noodzakelijk is (p. 7). De rechter zou de maatregel kunnen opleggen naar aanleiding van gegevens die door bureau jeugdzorg worden overlegd. Uit onderzoek is gebleken dat er op aandringen van deze instanties te veel kinderen uit huis worden geplaatst, al dan niet in gesloten jeugdzorg. Wat rechtvaardigt de verwachting dat juist de anti-conceptiemaatregel wel voldoende zuinig zal worden toegepast? Uit de lijst van de in de nota gegeven voorbeelden blijkt al de neiging tot te ruime toepassing. Het is goed verdedigbaar dat de acht kinderen van sterk gelovige ouders nooit uit huis hadden mogen geplaatst, laat staan dat tot ontheffing van het gezag van de ouders over hen mag worden overgegaan. (p. 5 van de nota, Rechtbank Den Haag 3 juni 2009, LJN BJ7655). Over de acties van de Nederlandse overheid in deze zaak is een klacht aanhangig bij het Europees hof voor de rechten van de mens. (geregistreerd aan het EHRM met nummer 68812/10) Het voorstel gaat voorts voorbij aan het feit dat ouders - helaas niet zelden – uit het gezag worden ontheven vanwege fouten van de autoriteiten. In zulke gevallen wordt te weinig gedaan om contacten tussen ouders en kind in stand te houden, er wordt in strijd met internationale verdragsverplichtingen niet aan terugplaatsing gewerkt (en soms niet eens aan gedacht) of de procedures duren zo lang dat kinderen gehecht raken aan de pleegouders en alleen om die reden niet terug bij de ouders kunnen.

Terecht besteden de opstellers van de nota veel aandacht aan artikel 12 Europees verdrag voor de rechten van de mens, dat het fundamenteel recht behelst om te trouwen en een gezin te stichten. Zij onderschatten echter hoe sterk het grondrecht op voortplanting wordt beschermd en dat deze bescherming vooral uitgaat van artikel 8 EVRM (het recht op respect voor het privéleven en familie- en gezinsleven). De bijzondere kracht hiervan blijkt uit recente rechtspraak van het Europees hof voor de rechten van de mens. Kirk Dickson, een veroordeelde moordenaar, krijgt van de Grote Kamer van dat hof het recht om tijdens zijn verblijf in de gevangenis een kind bij zijn partner (een ex-gevangene) te verwekken. De bevruchting met behulp van kunstmatige inseminatie plaatsvinden. De Britse autoriteiten mochten hun medewerking hieraan niet weigeren (EHRM 4 december 2007, Grote Kamer, zaaknr. 44362/04 (Dickson t. V.K.) § 65-66.). Het Europees hof accepteert weliswaar dat in de context van de beperking van het voortplantingsrecht de bescherming van het kindsbelang een legitieme doelstelling kan zijn en onderkent daarbij de verplichting van de Staat om kinderen te beschermen. Desalniettemin was het Hof in de zaak Dickson van oordeel dat dit belang de beperking van de voortplanting in de gegeven omstandigheden niet kon rechtvaardigen (§ 76). Opmerkelijk genoeg gaat de nota geheel voorbij aan deze belangrijke rechtsontwikkeling en wordt slechts rechtspraak besproken die met voortplanting niets te maken heeft (p. 15-17).

Hoe dieper de ingreep in de grondrechten, hoe overtuigender de rechtvaardiging hiervoor moet zijn. Aard en omvang van het maatschappelijk probleem moeten in kaart worden gebracht. Aangetoond moet worden dat andere minder ingrijpende maatregelen niet effectief zijn of niet inzetbaar. De maatregel moet geschikt zijn en effectief om zijn doel te bereiken. De werking van de maatregel moet proportioneel zijn.

Dat de nota een serieus probleem aansnijdt, wil ik niet ontkennen, hoewel de nota volgens mij de aard en de omvang van de problematiek niet erg scherp in beeld brengt. Ik wil aannemen dat de maatregel geschikt en effectief is om zijn doel te bereiken. Ik meen echter dat de maatregel disproportioneel is, omdat een kwetsbare groep diep in haar grondrechten wordt getroffen. Voorts is er een levensgroot risico van overgebruik van de maatregel, hetgeen, gelet op het ingrijpende karakter hiervan, onaanvaardbaar is. Tot slot gaat de nota voorbij aan de sterke bescherming die het voortplantingsrecht aan recente rechtspraak van het Europees hof voor de rechten van de mens kan ontlenen.

            Een volgende nota over dit onderwerp zou wat mij betreft een minder euphemistische titel krijgen. Een betere benaming is bijvoorbeeld de Nota Gedwongen Anti-conceptiemaatregel. Duidelijk is dan waar het over gaat. Belangrijk is vooral dat de morele oordeling uitblijft, althans wat de titel betreft. Anders dan in de nota wordt gesteld (p. 8) is ten opzichte van de eerdere uitdrukking ‘Falend ouderschap’ onverantwoord ouderschap nauwelijks minder oordelend.

---

[1] Het aantal gevallen hiervan is onbekend (p. 6). De Raad voor de Rechtspraak houdt geen gegevens bij over het aantal ondertoezichtstellingen, ontheffingen en ontzettingen jaarlijks worden uitgesproken.

Children's rights and polygamy by Mike Elliot

          There is currently before the British Columbia Supreme Court a reference dealing with the constitutionality of the criminalization of polygamy. The Canadian Criminal Code has prohibited the practice of polygamy for some time, but this provision, in large part because of the concern that it would be considered unconstitutional as a violation of, at least, the Charter of Rights and Freedoms’ guarantee of freedom of religion, has not been enforced. As a result, polygamy has been practised on a relatively open basis in British Columbia, in particular in a town called Bountiful. In the hope of being able to enforce the provision, the provincial government has brought a reference before the Supreme Court to determine whether it is constitutional.

Canadian courts have taken a fairly liberal interpretation of what is necessary to engage the constitutional provision, s. 2(a), protecting freedom of religion, and it is therefore highly likely that the government, in order to save the criminal prohibition from being struck down, will have to justify it as a reasonable limit “prescribed by law as can be demonstrably justified in a free and democratic society.” This is possible pursuant to s. 1 of the Charter, which empowers the government to impose such limits, provided they are able to justify them before the courts.

The government is relying primarily on the harm that polygamy has the potential to cause to society. Among the harms on which it and interveners, particularly the Canadian Coalition for the Rights of Children, are focusing are those inflicted upon children. These include:

·        sexual exploitation of young girls;

·        exploitative use of boys’ and girls’ labour;

·        failure to fulfill girls’ and boys’ rights to education and equality rights;

·        inadequate child protection mechanisms and unreasonable risk of child abuse;

·        denial of children’s rights to freedoms of religion, thought and self-expression, and their right to be have their views considered;

·        and the removal of children from mothers to punish the mothers without due consideration of the best interests of the children.

The ability to practise one’s religion free from government intervention, as a constitutionally protected freedom, is not to be lightly infringed. Criminal prohibition is a particularly intrusive form of infringement. Furthermore, children’s rights, such as the right to education, which is provided for by Article 28 of the Convention on the Rights of the Child, are not constitutionally protected.

However, despite the factors in favour of striking down the relevant provisions of the Criminal Code as unconstitutional, there is also a strong basis for upholding it, as I hope the court will do. Canadian jurisprudence has interpreted s. 1 of the Charter to require courts to engage in a balancing analysis, whereby they weigh the effects of the infringement of the right or freedom at issue with the benefits achieved by the impugned law. Where the benefits outweigh the costs, i.e. the infringement, the law will be upheld.

In this case, there is considerable evidence that the practice of polygamy is seriously detrimental to children’s welfare. Children’s rights are receiving increased attention in international law, as well as through various Canadian legal instruments. Given that the criminal prohibition of the practice will presumably reduce the extent to which polygamy is practised, at least once upheld as constitutional and therefore enforced, the benefits of the Criminal Code provision are substantial. They should also be sufficient to outweigh the infringement of a practice that is inherently discriminatory.

blog Rosa Warmerdam Tijger moeders or pussy-footers?

Jessica Chen is a Dutch Tiger Mum. Daughter Thammy (10) must be an excellent student. Watching television? Going to sleepovers, playing with friends? No way!

By publishing the article Why Chinese Mothers Are Superior in the Wall Street Journal, mothers like Jessica are getting the name: ‘Tiger Mothers’. The author of the corresponding book Battle Hymne of the Tiger Mother, the Chinese-American Amy Chua, is now one of the most talked-about mothers in the world.

According to Chua, there are two kinds of mothers. There are Chinese Mothers (not necessarily Chinese). Then there are Western Mothers. “Chinese mothers can say to their daughters, 'Hey fatty- lose some weight',”. “Western parents have to tip-toe around the issue, talking in terms of 'health' and never ever mentioning the f-word, and their kids still end up in therapy for eating disorders and negative self-image. Chinese parents can order their kids to get straight A's. Western parents can only ask their kids to try to do their best.”

Chua never lets her daughters Sophia and Lulu slack. She called them "garbage", "worthless", "disgusting." Her book is filled with lots of anecdotes about how she kept control over her girls, threatening to burn her children's stuffed animals and treating them cruelly.

The worst thing about the method is that it works. Sophia made her piano debut in a famous concert hall when she was only 14. Lulu led a prominent youth orchestra and still found time to score straight A’s.

However extreme Chua’s methods may be, she does point out a very actual problem. The typical over-scheduled Western mother, with only a little time for her child, spoils it with candy and presents. Do we give in too easily, scared of making our children unhappy? Chinese parents spend approximately ten times as long every day, drilling academic activities with their children. Western kids are more likely to participate in sport teams.

“I know my daughter is stressed”, Jessica says. “But I think that’s positive. Life is also stressful. What to do when things go in a different way than you want them to? Crying? No way: fighting and hard working.” Should the new generation of American kids tremble in their overpriced sneakers?

How to interpret article 18 CRC, parent’s responsibility? In my opinion not by overwhelming your child with presents, paying off your guild of being over-scheduled. But neither by terrorize your child. Let’s search for the happy medium…

What’s your opinion?

Rosa Warmerdam